Hele ki bu his, yalnızca sokakta karşılaşabileceği bir tehlikeden değil, devlete ve kurumlara duyduğu güvensizlikten kaynaklanıyorsa…

İnsan uçağa binerken denetlendiğini, feribota adım atarken gerekli kontrollerin yapıldığını bilmek ister. Kendi canının, ailesinin ve arkadaşlarının canının güvence altında olduğunu bilmek ister.

Bu bir lüks değil. Bir insanın en doğal hakkıdır.

Bugün Kıbrıs’ın kuzeyinde kadınların maruz kaldığı şiddeti, sokaklarda yaşanan silahlı saldırıları, bıçaklı saldırıları konuşuyoruz. 2001’den bu yana 48 kadının ölümü kayıtlara geçmiş durumda. Binlerce kadın şiddet nedeniyle yardım mekanizmalarına başvurmuş.

Daha birkaç hafta önce Lefkoşa’da bir kadın, gündüz vakti bir markette bıçaklı saldırıya uğradı ve ağır yaralandı.

Bunların her biri ayrı bir olay gibi görülebilir.

Ama toplum açısından mesele artık bundan çok daha büyük.

İnsanların kendini güvende hissetme duygusu aşınıyor.

Bir kadın eve dönerken, bir genç gece dışarı çıkarken, bir aile çocuğunu bir yere gönderirken, bir yolcu uçağa veya feribota binerken “Acaba gerekli denetim gerçekten yapılıyor mu?” diye düşünüyorsa burada yalnızca güvenlik değil, güven meselesi vardır.

Devletin görevi insanlara “Korkmayın” demek değildir.

İnsanların neden korkmaması gerektiğini gösterecek bir düzen kurmaktır.

Denetimlerin gerçekten yapıldığını, silahların nasıl dolaşıma girdiğinin takip edildiğini, şiddet gören kadınların yalnız bırakılmadığını, kuralların herkes için uygulandığını göstermek…

Çünkü güven, açıklamalarla değil, uygulamayla oluşur.

İnsan sevdiklerini bir yere gönderdiğinde arkasından “Umarım bir şey olmaz” dememeli.

“Güvende olduğunu biliyorum.” diyebilmeli.

Bence bugün en çok ihtiyacımız olan şey tam olarak budur:

Korkuyu normalleştirmeyen, ihmali kabullenmeyen ve insan hayatını her şeyin üzerinde tutan bir devlet anlayışı.

Çünkü güvende olmak bir ayrıcalık değil, en temel hakkımızdır.