Sizlerle bir araya gelmek için uzun bir yol kat ettim

“Kişisel olan politiktir” derler ya… tam da benim hikayem. Ben her zaman sizin dilinizi konuşmuyordum. Hatta 16 yaşıma kadar varlığınızdan haberdar bile değildim. Annemin ve babamın doğup büyüdüğü ve 74 yılında kaçmak zorunda kaldığı Kıbrıs’ın kuzeyindeki yaşayanlar ve yaşananlar benim için bir hayal gücü ürününden ibaretti. Şu anda bu yazıyı Türkçede yazabiliyorsam, sizlerle buluşmak için yaptığım o uzun yolculuğun sayesindedir.

1999 yılında Kıbrıs Üniversitesi’ndeki Türkoloji bölümünü kazandığımda, bunu duyan büyük bir şaşkınlıkla “niye” diye soruyordu. Açıkçası, ben de o yaşımda nedenini tam kavrayamıyordum. Sıra dışı gelmiş olabilir… Bir yolculuğun başlamak üzere olduğunu bilmiyordum daha… O zamanlarda Kıbrıs’ın güneyindeki toplumun büyük bir kısmının karşı çıktığı Türkoloji Bölümü aslında bir üniversite bölümünden çok daha fazlaydı. Ünlü Kıbrıslı Türk şair Neşe Yaşın öğretmenlerimden biriydi. Kıbrıslı Rum topluluğun tutkuyla söylediği o “i diki mu i patrida ehi mirasti sta dyo (benim yurdum ikiye bölünmüş ortasından)” şarkısının sözleri Neşe’nin bir şiirine aitmiş! Neşe, Lefkoşa’nın güneyinde, zamanında aynı şekilde yerinden edilen ailesi ise, hani benim ancak hayal edebildiğim Lefkoşa’nın kuzeyinde yaşıyordu. Onları görebilmek için Lefkoşa’dan arabayla Larnaka’ya ve uçakla Larnaka’dan Atina’ya, Atina’dan İstanbul’a, İstanbul’dan Lefkoşa’ya gidiyordu. 2003 yılında, mezun olduğum zaman artık Kıbrıs’la ilgili bambaşka bir bakış açısına sahip olmuştum. Madalyonun her iki yüzünü tüm çıplaklığıyla görmüş durumdaydım. Kuzey ise artık capcanlı önümde duruyordu.

2003 yılının sonuna doğru kendimi İstanbul’da buldum. Maksat orada birkaç ay yaşayıp Türkçemi geliştirmekti. Şehirlerin şehri – İ poli ton poleon. İnsanı esir eden o şehir benim evim oldu. Hayatımın en güzel 4 yılını orada geçirdim. Yüksek lisans yaptım, yakın dostlar edindim, evlendim… hatta boşandım. Sanırım, mahkemenin 2012 yılında bana verdiği o boşanma belgesi 1974 yılından sonra Kıbrıs Cumhuriyeti’ni tanıyan tek belgedir…. Fakat, Türkiye’de yaşadığım sürece, her sene bana verilen ikamet tezkeresindeki uyruk kısmının boş bırakıldığını da unutmamak lazım.

O dönemdeki hayatımın şartları gereği, 2008 yılında, hiç istemeden, aşık olduğum o şehri bırakıp Kıbrıs’a dönmem gerekti. Hala bölünmüş olmaya devam eden Kıbrıs’a döndüğüm zaman çok zorlanmıştım. Eşi (Kıbrıslı olmayan bir) Türk ve mesleği Türkçe üzerine olan genç bir kadın olarak belli ortamlarda dikkatli olmam gerektiğini fark ettikçe canım çok sıkılıyordu. Eski eşimin çalıştığı ve yaşadığı kuzeye taşınmaya karar verdim. Böylelikle, yaklaşık bir sene boyunca, biz zamanlar sadece bir hayal gücü ürünü olan Lefkoşa’nın kuzeyinde yaşadım. Güneyde bulunan işime gitmek için, her sabah Türkiyeli bir şoför beni Ledra Pallas’a bırakırdı, ben de oradaki pasaport kontrolünden geçip güneyde bıraktığım arabama binerdim. Şoförün ismini unutmuş olabilirim, ama yol boyunca dertleştiğimizi hiç unutmayacağım. Kıbrıslı Türklerin bir kısmının neden kendisine aşağılayıcı bir şekilde davrandığını bir türlü anlayamıyordu. Kızmadan önce, biz Kıbrıslılar yaşadığımız bu durumdan onun sorumlu olmadığını düşünün lütfen. Tam da benim de düşünmem gerektiği o gün gibi. Eski eşimin bir öğrencisi bir Türk askeri personeliydi. Gel gör ki görevini annemin köyü Dikomo – Dikmen’de yapıyordu. Eski eşimi çok seviyor olmalıydı ki “hocam bir akşam sizi ve eşinizi ağırlamak istiyorum. Askerlerime söylerim sizin için en güzel yemekleri yapar” dedi. Tahmin etmiş olmalısınız ki gitmedik. Dedim ya “Kişisel olan politiktir”…

2011 yılında da kendisi artık eski hocam ama çok sevdiğim bir arkadaşım olan Neşe Yaşın bir akşam beni arayıp güneydeki Kıbrıs Edebiyatçılar Birliği ile kuzeydeki Kıbrıs (o zamanda Kıbrıs Türk) Sanatçılar ve Yazarlar Birliği’nin her sene düzenlediği edebiyat yarışmasına katılmamı önerdi. Açıkçası, o dönem içime kapandığım bir dönemdi ama Neşe’nin hatırı için katılmaya karar verdim. O sene Kıbrıslı Türk şair Fikret Demirağ’ın anısına düzenlenen yarışmayı Kıbrıslı Rum genç şair olarak kazandıktan sonra benim için yeni bir yolculuk başlamıştı. Barış mücadelesini birlikte sürdürdüğümüz ve zamanla yakın arkadaş olduğumuz birçok Kıbrıslı Türk yazar ve sanatçıyla tanıştım. Şu anda, Kıbrıs Sanatçılar ve Yazarlar Birliği’nin eşbaşkanıyım. Bununla birlikte, 2018 yılında, bir Kıbrıslı Türk arkadaşımla birlikte, Kıbrıslı Rum ve Kıbrıslı Türklerin birbirlerini daha iyi okumalarına, yeniden yakınlaşmalarına ve barış çabalarına katkı yapmak amacıyla bağımsız ve iki dilli bir yayınevi kurmuştuk. Anlayacağınız, güneyde otursam bile memleketimizin iki yarısında da yaşıyor olmayı başardım, bu da beni en şanslı Kıbrıslılardan birini kılar sanırım.

“Bugün Kıbrıs” sitesi beni bir yazarı olmaya davet ettiğinde, bana sizlerle bir araya gelmek için yeni bir yol açtı. Bu fırsatı değerlendirerek sizin memleketimizin diğer yarısını daha yakından tanımanız ve daha iyi anlamanıza katkı koymaya çalışacağım, zira barışa giden yolculuk en güzel yolculuktur… Bundan sonraki yazılarımda Kıbrıslı Rum topluluğun, siyasi ve sosyal hayatı hakkında detaylı bilgiler ile görüşmek üzere.